©2019 par minutina. Créé avec Wix.com

Vistula

Joan-Marc Leclercq

Ací l’atz, la hemna, qu’arriba. Camina. Trepa sus la nèu, d’un pas assegurat. Ací entre Vistula e lo castèth de Wawel, ad aquesta ora, i pas gran monde que passan, de tot biaish. La pòdi pas mancar. Es coma una mena de rendetz-vos quotidian.
 De luenh estant, vesi pas que son màntol blau deu còth negre, sas bòtas lusentas e sa chapka de perissa. Sentissi lo men còr pataquejar mès anar mès hòrt a cada metre que’s hè davant. E totun, dempuèi lo temps que nos vesèm, deverí estar acostumat. S’aprèssa.
 N’èi pas jamès parlat aus autes gojats, aquestes pesugasses, de paur de m’amassar trufassas de las espessa au moment de’u parlar. La discrecion es una de las règlas d’aur de l’escaduda. Me boti sus son camin ende que tot aquò pareisha naturau. S’aprèssa.
 Los autes, justament, son a devisar tranquillament e lo humòt espés deus alets s’enaira dens lo fred maitinau. Hèi com qui la vei pas arribar en tot espiar lo riu. Me freti las mans ende las escauhar. Segon lo ritme de sons passes, ralentís pas. S’aprèssa.
 Ara es plan pròcha e los autes s’an pas mudat. De còrna d’uelh essagi d’evaluar lo temps que’u demòra abans d’arrivar per rapòrt ad aqueste que caleré a un aute gojat ende vénguer me hèr cagar. Es ací. L’espii. Dus uelhs blaus e clars se levan de cap a jo. Essagi d’aver pas la votz que tremola.
 Sorrisi, mes pas tròp, qu’es pas permetut.
 - Bonjorn, Damisèla, una pèça d’identitat, vos prègui.
 Era, sense de’m tornar lo sorríser, com de costuma, sortís son dowód osobisty e’m l’apara. Hèi com qui lo remira. Me guardi l’alenada.
 - Dziękuję, ca disi en tot tornar lo document.
 S’aluenha en passar entre lo carri antisusmauta e lo camion policièr.
 A deman, ça’m pensi …  

Imatge: Dariusz Staniszewski