©2019 par minutina. Créé avec Wix.com

Lo Totèm

Joan Glaudi Puech

A Mananca lo fons de l’atalier èra lo rocàs nus. Aicí, curiosament, lo cauquier donava d’èr a la pèira de gres ròsa de son Kentucky natau. La careçava cada matin, d’un gèst de la man, per manièra, sensa se n’avisar, avans que de se gropar a l’òbra.
 
Aquest jorn d’aquí, la poncha de sageta indiana que portava au còu dempuei l’enfança s’èra facha mai pesotja que de costuma. Au país bastava de se clinar per rabalhar d’aquelei causetas, que lo sòu n’èra clafit, testimònis muts, en cròs, d’una autra umanitat, que son mistèri, son abséncia, l’avián sempre pivelat.
 
Aviá fach la guèrra ambé aquela pendelòta. L’aviá aguda sentida que li ponhava lo pitre, un autre còp, quand dins lei sèuvas d’Ardenas montava la garda. De sordats navajòs breçavan la nuech de sei solòmis rauques a pron pena audibles.
 
Aviá restat en França, a París, per la pintura, puei d’amics sieu li avián parlat d’aqueu vilatjon de Provença.
 
Encuei aviá d’acabar lo totèm, una mena de pòst quilhada que mascarava, eu, d’una mosaïca dei colors vivas. Contemplava lo cavalet solitàri e abandonat dempuei quauquei setmanas, que l’esperava quilhat entre lei tres fenestras donant sus lo serre. Lei liquens gris e jaunes, atentius au soleu coma d’uòus de dinosòrs, tapavan de son patchwork lei teules redons d’un cubert. Embevián e remandavan tot au còp la lutz de l’astre dau jorn e la memòria de la luna. Ensèms, puei cadun a son torn, un rosier, una flor de la passion, una glicina e un boisson roge, florissián e embausemavan totjorn que mai. Darrier, ailalin, la linha ondejanta de Leberon barrava lo cèu.
 
Còlas, robiniers, òrts sauvatges, fenestras, cavalet, tèlas, pincèus. Aquí, cada jorn, dins la suavitat dau luòc, lei tablèus espelissián, mesclats qu’èran, elei tamben, forra-borra, coma lei socas, leis ostalons, lei carrierons, a l’encòp desseparats e rejonchs. S’embriagava dau mai silenciós dei bruchs; sedas dau pincèu sus la tèla de lin, uei sus la fusta. Defòra, dins la doçor tèba de l’èr, lei granas tombavan.
 
Un japadís estracèt subran la serenitat de son monde. Se levèt per sarrar lei fenestras quand una votz s’enaucèt qu’amaissava lo chin. Dei mòts venguts rars, ara, d’una lenga qu’èra plus qu’abséncia. I aguèt una frenison de l’èr, li semblèt qu’una paret de veire descarava la perspectiva. De l’autre costat d’aquest mirau invisible, segur, èra un país dei colors encara mai beluguejantas. Passèt un det sus la poncha de sageta. Èra temps per eu d’acabar son totèm.

 

Imatge: Cecil Law