©2019 par minutina. Créé avec Wix.com

La Ròsa blanca

Joan Claudi Puech

S’èra pas facha veire la Bèla, Joassin aviá donc laissat la rὸsa blanca sus la grasilha de la pὸrta. Esperava solament que lo vent l’emportèsse pas. Que podiá esperar de mai?
Flor derrabada a sa tèrra, maudicha per leis astres d’esto sera d’aquí, e que la mὸrt alenava dins lo fresilhadís desesperat dei petalas liuradas a la careça freja d’un mistral naissent, l’aviá quichada, un pauc, delicadament, que la voliá pas desgalhar, entre lo metau e la vitra, per la blocar, per que la Bèla la posquèsse trobar.
Emai siegue de polit fèrre obrejat, coma au país d’Al Andalús, aquela grasilha èra ja una empacha entre elei dos. Prima pasmens, fragila, e qu’un jorn benlèu se podriá rompre. Mai seriá pas d’aqueu vèspre.
Estrech tanben èra l’espaci que l’i aviá agut ,avans que la culhiguèsse Joassin, entre la rὸsa e lo grifon, una tèsta de mὸstre, a la fὸnt de la Grand Carriera, dins lo recanton de la capèla.
Pareissiá eternala aquela rὸsa. Tot l’an n’i aviá una aquí, ben a la sosta de la vièlha paret, fasent boqueta a la bèstia peluda escultada dins la pèira que semblava de l’agachar d’escondons sota seis ussas duras, calhadas dins l’immobil tal un aubespin d’ivèrn.
Fasiá coma se de ren non èra la bèstia, e pasmens, dau mai compreniá l’atencion de la rὸsa, (e mai son ardor de cὸps, quand dins lei revolums de quauquei ventolets fὸls, veniá enfin esflorar la canèla de sa boca), dau mai patissiá de se saupre empèirada. Mai la luciditat qu’aviá de son estat èra a l’auçada de son pegin, e sa tenacitat an aquela de son desespèr.
Un uelh avisat auriá poscut veire qu’a flor e mesura dau temps la canèla s’èra un pauc desvirada, de tau biais que la rὸsa i posquèsse venir refrescar sei petalas, l’estiu subretot, quand la desirança se fasiá trὸp fὸrta.
En tornant au sieu, despichόs, Joassin passèt mai davans la fὸnt. Lo mὸstre racava un fieu d’aiga gelada e una ascladura a pron pena visibla li estraçava la fàcia. Se pensèt que la succession dei sasons, sei fregs e sei calorassas, aviá fach cridar seba a la bèstia de pèira.
Aguèsse agut un cὸr aquesta, que seriá estat saunόs, coma lo sieu. Eu, qu’aviá laissat una rὸsa blanca a la grasilha d’una pὸrta e qu’esperava solament que lo vent l’emportèsse pas. Mai lo vent fai çὸ que vὸu e la Bèla tanben.

Imatge: Cor Gaasbeek