©2019 par minutina. Créé avec Wix.com

La Dedicàcia

Ana Jove

- Cu es aquela davant la librariá? La coneissètz, Misé Mirau?
- Es une filha Cassòla, Misé Sartan. Li dison Mirelha. Pareis qu’escriguèt un libre en provençau. Pecaire!
- A, me disiáu ben... Marca mau. Es de familha...
 “Perqué m’agachan lei doas vièlhas? M’en garce de tot biais. Mon libre interessa degun. N’ai mon confle d’esperar…” 
- Que volètz, Misé Mirau, es coma lo fiu de ma neboda Gison, sabètz, lo Tòni. Eu escriguèt un libre  sus lei manhans. Pas en provençau, segur, mai vos demande un pauc... Li n’en crompèri un, pasmens. Es la familha.
- A! Ara compreni perqué la Gisón culhissiá de fuèlhas d’amoriers sus la plaça: èra per lei vèrmes de son tarnagàs de fiu… Sabètz, Misé Sartan, que lo Tòni s’apassiona mai de bèure que d’escriure?
- M’estona pas, son libre m’agrada gaire.
 “Siáu segura que parlan provençau lei doas vièlhas. Mon libre lei deuriá interessar: de sovenirs d’enfància, de recèptas de cosina de ma grand… Bota! E perqué lo siáu anada escriure, aqueu libre? Demandatz me: qu’avètz vougut trasmetre, madamisèla? Vos respondrai: sabe pas… Aqueu libre me costarà mei darrniers sòus… A, pasmens, quauqu’un, enfin! E un bèu jovent, en mai d’aquò.”
- Madama…
- Madamisèla… me dison Mirelha  Cassòla… Assetatz— vos un momenton, se volètz.
- Gramací… passave … ieu tamben ai escrich un libre… Mai lo vòstre, lo podriáu pas legir, es pas en francés.
- Es  dins la lenga nòstra … Avètz la revirada sus la pagina de drecha…
- Vese… son de recèptas… es un libre per lei fremas?
- Non, es un libre sus la Provença …
- Es per leis enfants? En causa dei dessenhs…
- Aqueu libre es un recuèlh de sovenirs, Monsur, aqueu libre es tota ma vida, aqueu libre…
- Es per lei vièlhs? En causa dei remèdis...
- Legissètz ne un troç en franchimand, per vos faire una idèia.
- Non gramací, crese que n’ai pron vist.
- E lo vòstre, de libre, de qué parlava?
- De manhans.
- A! Un brave subjèct! N’avètz pron venduts?
- Au mens un de mai que vos!
- Vos reviretz pas, Madama Mirau, de còps que nos vegan! La filha Cassòla manda d’ulhadas au paure Tòni a li faire virar lo còr! Vos disiáu que lei fremas d’aquela familha … Lo paure, sembla pivelat. Fai pena de veire! Son totei pariers, leis òmes… Esperatz un pauc… Ela vèn roja coma un gratacuòu. Se lèva amb son libre, de segur li va faire una polida dedicaça. ... Capon de padisca!  Ai! Lèu, vau cercar la Gisèla!
- Me pòde revirar, ara, misé Sartan?
- Se volètz, misé Mirau... Anem, pron parlat, adiu— siatz! Lo Tòni a lo nas petat. Legiretz tot aquò dins lo jornau deman.

Imatge: Günter Moritz