Viatge.jpg

Viatge

Joan-Marc Leclercq

Sèm los ausèths. Sèm liures. Lo Viatge es una part màger de nòsta vida. Migram capvath lo monde. Una sason dens una part deu glòbe, la dusau dens una auta part. Viatjam entre las vaths verdas deus hauts huelhatges umides e las planas rotjas poscosas de tèrra seca. Entre los dus: lo Viatge.

 

Tot comença per un sentit estranh, una mena de frèbe. Lo vent fred nos anóncia que lo moment de l’envolada va lèu arribar. Minjam fòrça end’aver pro gualhardèr pendent lo Viatge. E l’ora deu Viatge arriba enfin. Aperats per una fòrça desconeguda, nos amassam au cèu, volants en cercs nervioses entre los crums. E lo moment de l’encaminada sona, causit per una volontat misteriosa. Volam.

 

Seguissèm elements de totis que’ns condusissen. Los camps magnetics de la planeta nos hèn com una alèa d’àrbers suu costat deu camin. Les sentissèm, nos muishan la direccion. Los de nosautes que viatjan de nueit son ajudats per las estelas que’us ensenhan amistosament com anar. Lo rapòrt entre totis los elements de la Natura son lavetz perfèits. Sentissèm la rotacion de la vòuta celèsta. Los rais deu sococ indican lo camin. Uns de nosautes utilizan lor poder de flairada. Quitament hauts dens lo cèu las aulors de la tèrra nos tòcan e, en tot marmusar, descriu l’incresibla fòrma deu paisatge terrèstre.

 

Mentretant, uns òmes se pòrtan la man au front ende’ns espiar. Los autes s’avisan pas de nosautes e cuentejan com de costuma. D’autes, los mès tarribles, nos atenguen, amagats, e ensajan de’ns tuar. Sovent imitan nòste piulet ende’ns atirar e nos tirar dessús dambe lor baston de huec.

 

Quan arribam a la mira deu Viatge, pesam pas guaire. I perdèm totas nòstas fòrças.

Aquò rai, i a pas que lo Viatge que vòu díser quicòm.

Imatge: Kranich