©2019 par minutina. Créé avec Wix.com

Past de familha

Lalin Montanhac

Doas oras de viatge quasi. Sota la plueia. 

Arribam a Enluec los Palmiers de Mar dals Mimòsas Plaja. 

Fa mai de dos meses que se sèm plus vistes. Lo còup d'avans, lo rescòntre ambal paigrand durèt doas oras e ren de mai. Èra per demandar una firma, qu'èra obligat de demandar al sieu enfant, lo paire, per una gròssa venda, la venda de l'Ostal. Qu'amb lo sieu mestier de Cadre, a "totjorn" besonh d'argent. Malgrat lo fach d'aver ja fach vendre tres terrens de familha. 

L'aviam alora encara aculhit e mangèt. E volia tornar durmir al nòstre un parèl de jorns. 

 

Se parcam. Lo grandet duerme dins la veitura. 

Lo paire pua amb lo segond dins maison. La reiregrand vòl que lo paire drevilhesse lo grandet. Dio qu'avèm de començar de manjar, va ben coma aquò. 

 

Començam de si disnar. 

La reiregrand demanda al grand de li dubrir las bóstias de consèrva. 

Lo paigrand refusa de dubrir las bóstias de consèrva... Malèstre. Tocat lo fons. 

 

Lo paire demanda perqué fa aquò. Ges de respòsta. La reiregrand rospeta. 

Lo paigrand ajusta alora: "Se fa los pichons punhes la mameta ? Ve, sèm ren contenta !? ". 

La reiregrand protesta. "Es increïble al mieu eatge de sentir aquò!". Es lo paire que li duerbe çò qu'a demandat.

 

Lo felen segond fa una tèsta mièja figa mièg rasim. 

Manja, d'una ària confusa, moquet. 

Ambal sieu pichon culher. Fa de pena. L'ambient es pesant. 

Ges de conversacion. Lo paigrand ditz: "òu me reconoisses pichon ?" Coma se i aguesse un repròche, mas refusa de los aculhir al sieu Ostal, alora es mai complicat per se veire. 

 

Lo paire ditz al segond:" Te demandes ont sèm, es un ambient estranh ? T'inquiètes ren, sio aicí !". 

Lo paigrand ignòra lo sieu segond felen tot delòng dal past. De qué li copar l'apetís. Vòl jugar aüra. Es bambin. 

 

Vist qu'anam passar l'après-disnar d'aquel periòd pluvineant dins la maison de la reiregrand per li far plaser, lo paire demandèt al paigrand de menar de vièlhs juguets, dal paire quora èra enfant. 

Seria ben de davalar los cartons de playmobils dal sieu Ostal perqué lo pichon es tròup pichon per jugar als Legos. Es domatge que los juguets durmesson, e seria bèstia de perdre d'argent a crompar çò qu'avèm ja (e mai es sentimental de familha, recòrdis d'enfança dal paire). 

Òc, un pauc. Los juguets mens bels. Al mens n'i a un pauc. D'autres juguets, n'i auria ren. Mas, lo darrier còup qu'amb los felens, an passat a la lesta per dire bònjorn al paigrand, qu'èra disponible solament al sieu trabalh, lo paire i a reconoissut de juguets d'el dins la sala d'espera. Amb de detalhs coma de pegassolets que se'n avisa aver pegat per decorar sus. Mas lo paigrand li avia dich qu'èra ren de familha. Los felens avian sautat sus per voler jugar en arribant. Impossible de los mancar... 

 

Lo paire demanda las nòvas. Ges de respòsta. La reiregrand avia parlat d'òbras que lo paigrand avia començat al sieu. 

 

Lo paire ditz qu'a vist que de mòbles foguèron levats. Mas ren de mai. Alora lo paigrand te li tomba subre e ditz: "As ren vista la plombaria ! ". 

Es ver que verificar fins aquel ponch, calia i pensar. 

 

La frema arriba amb lo grandet a la pòrta. Tinda. Degun se leva. Lo paire e espós va dubrir per lo sistèma a distància. Mas es dura de dubrir la pòrta e doncas se fa poirir perqué la campana tòrna tindar e qu'a mes l'aut parlaire. 

 

"Òu. Calme" ditz. "A tindat, mas degun bolega, me desbrolho, vist que degun m'explica. Vau dubrir ieu. Se va ren, partèm d'aicí manjar. Que lo manjar, sèm nautres que l'avèm fach e menat a mai !". Lo paigrand brama de se calmar e clava: "Se si passa coma aquò, sierve de ren de se veire, tè !". 

 

Entran enfin la maire e lo grandet. L'ambient es gaire melhor. Lo paigrand ignòra tanben lo grandet. 

La maire ditz que desira aver de quietud perqué lo segond se fa operar dins dos jorns. Ges de reaccion. 

 

Lo paigrand sap que dins la familha i son d'allergics al lach. Mas a comprat un pichon quarque ren, a la crema. 

"I son d'allergics al burre dins la familha ?" que demanda d'un biais susprès lo paigrand. De cu se trufa... Vist lo nivèl, sap ben que lo burre es fach amb de lach. 

 

Despí longtemps mensonega. Gal de vila dolor d'ostal, fa de ben als autres. Lo bèl en acamps e reünions. Dins lo sieu trabalh, son acostumats de li obeïr. 

 

E el, es totjorn amb... ela. Despí que lo paigrand es amb ela, refusa d'aculhir son enfant e sos felens al sieu Ostal. "Es el o ieu" deguèt li dire la nòva companha. Companha invisibla aüra. 

Mas l'Ostal, es estach bastit per los dos parents dal paire. An divorciat, òc, mas es lo sieu Ostal de familha tanben, sus un terren de familha. Lo paire a de causas d'el d'amont. De sovenirs, de cartons de libres, eça. Los felens lor platz la piscina. Un chale. Mas fa de temps que i an plus nadat dintre. Vist l'ambient. 

 

Alora quora venon, la familha dal paire, van manjar en cò de la reiregrand. E el, lo paigrand, s'incrusta. Per far ben, lo sieu dever d'enfant devèrs la reiregrand. 

La familha dal paire prepausèt a la reiregrand de se far un gostaron fòra e de venir la rejónher just per l'après-disnar. Per ren la fatigar, es dins los 90 ans. 

Lo paigrand faguèt quitament lo forçatge per que se mange en cò de la maigrand. E aicí, fa tot per que i siguesson de garrolhas dal temps dal past. En far passar la reiregrand per marria e agra. 

 

Mas el, lo paigrand, per demandar de venir durmir e manjar en cò dal filh, quora es de passatge per lo trabalh devèrs elos, ges de problèma. 

 

Lo paigrand a participat al past. A menat lo dessert ! Òc. 

4 poms e una punhaia de noses. E tòrna sus lo taulier lo quarque ren a la crema. Istòria de temptar los allergics... Malgrat lo rapèl dal paire. 

 

Lo paire demanda de nòvas e lo paigrand li respònde de tira que n'a ben de questions. 

Mas lo paigrand, quora demanda mieja ora après, de qu'es aquela operacion qu'a parlaia la maire, li es ben respondut... E respònde alora lo paigrand, odiós: "Ben, es ren grave. Pilham un cotèl e es reglat". Mas el, a patit d'aquela operacion enfant, que foguèt mancaia d'alhors e deguèt èstre refacha dos còups... Banala operacion, de segur. 

 

"Lo past es lo moment d'escambiar normalament, non ?" ditz lo paire. Dins lo vueie. 

 

Aüra e aicí es lo chaple. Impossible de saber çò que se passa. A mai, lo paigrand desbagatja tot dins la maison de sa maire. A getat a la bordilha totes los mòbles e objèctes dal segond estanci. A dich a son fraire: "Recupera que geto lo rèsta" . 

Deuria ocupar la maison de la reiregrand, l'estanci segond, après la venda de l'Ostal. Mas lo paigrand supòrta ren sa maire, la reiregrand... L'embilar per la faire morir mai lèu benlèu... 

Al darrier estanci, i èran de juguets, de maquetas de trins, a far tombar un modelista. Lo grandet entra dins l'eatge per i jugar. Ja a l'epòca dal paire, èra talament tot ben ordenat e èra jamai pron acordat lo temps de s'ocupar de sortir aquela maqueta. De fach, jamai i juguèt. Mas èra ren l'enveia que li mancava. E aquí qu'avian l'ocasion, getat. Degalhatge. 

 

Lo past finisse tant ben que mal. Es la maire, la filhaia, que fa la terralha. Lo paire netea lo taulier. Avian ja ren fach que portar lo manjar.

Lo paigrand passa lèu l'escoba e vira torna. 

Los uelhs dins lo nonres. Pi, ditz que parte lo paigrand. 

 

"Ont vas ?" Degun sap. Respònde ren.

Lo felen, lo grandet, li demanda alora. Lo paigrand li respònde ironicament e trufarèl: "Vau ont lo vent me mena. Ciao".

 

Lo paire ditz: "Tant val se rire que se plorar". 

La reiregrand, blasaia, ditz: "Es de natura coma ma sògra que li sembla dal bòn, un morre. Ni parla ni sibla quora me ven veire. Levat quora a de besonh, naturalament". 

Lo grandet, dals sieus 5 ans diguèt: "Sio trist". 

 

L'Ostal se vendèt coma previst. Pi lo paigrand vendèt la maison de la reiregrand a la sieu mòrt. Gardèt totes los sòus. 

E l'avèm plus vist. 

Imatge: "Real AKP"