Lo Borron

Alan Vidal

A mon òrt, sus un ramèl, cresi de perièr

Un borron nascut abans l'ivèrn darrièr

Espèra, seren, la sava del primtemps,

Per uflar, espelir e préner de bon temps.

 

Al pregond de sas pelhòfas, plan a l'abric

Se demanda cossí serà. Paure o ric ?

S'espelirà verdas fuèlhas o blanca flor ?

Atal qu'es, l'avenidor d'un paure borron !

 

L'autan es dóç, e mai la luna es bona,

La marcejada trona, la natura borrona.

La borra fug, de sièc la pèl se perfòra

La lutz dintra, es ora de gaitar defòra.

 

Per l'asclada finta son pus pròche vesin.

De qué vetz ? Que florís aquel grand coquin !

Amb sa flor sublima e imaculada

Se pavana jol solelh de la vrespada.

 

La prima beluga dins le blu del cèl,

Rondineja le lauzèrt e canta l'ausèl.

La flor es la reina, se'n cretz, bavardeja,

L'òme la bada, l'abelha la corteja

 

Nòstre borron, el se contentarà de fuèlhas,

Qualquas formigas negras o vermelhas

Un pauc de pluèja, qualquas polsièras.

I aurà pas de qué fèr grandas fièiras !

 

A tot soscar… la flor dura qu'un momenton

Lèu se rufa, s'amoissa e pèrd sa sentor,

Un ventàs la desmarga e la mascanha,

Sa beutat morís dins una telaranha.

 

Mentre qu'el quand sas fuèlhas espeliràn

Tot al long de l'estiu al solelh s'estiraràn

Duscas que la tardor las pintre de rossor,

Aprofitarà de la bona sason e de sa doçor.

 

Veirà le prat e le civadar s'enverdurar,

Les blats, las monjas, les peses amadurar,

Tot l'òrt de sas recòltas s'anorgulhir,

E sa paura sòr, la pera, se far culhir.

 

Qué volètz, a cadun son sòrt, son malèstre,

L'ase a son bast, le caval son cabestre.

Al mens d'ésser un enluminat celèste

De sa destinada degun es pas mèstre.

 

©2019 par minutina. Créé avec Wix.com